Baladë e përgjumur.
E gjelbëra ime sa te dua.
Erë e gjelbër. Të gjelbëra degë.
Varka mbi det lëkundet
dhe kali nëpër mal rend.
Errësira atë e ka mbuluar
por qëndron në verandë duke ëndërruar.
Me trup të gjelbër e flokë të gjelbër
dhe sytë e ftohtë si akulli.
E gjelbëra ime sa të dua
nën dritën e hënës cigane
gjithçka atë e sheh
por ajo shikimin nuk e kthen.
E gjelbëra ime sa të dua.
Yjet e mëdhenj të akullt
zbresin me perden e errësirrës
që mëngjesit udhën i hap.
Pema e fikut erën përplas
me degët e saj të ashpra
dhe pylli plot dinakëri
tërbon fibrat e tij të brishta.
Por kush do të vij? E nga ku?.....
Ajo ende në verandë qëndron
me trup të gjelbër e flokë të gjelbër
në detin e hidhur te ëndrrave e përhumbur.
Miku im, dua ta ndërroj
kalin tim me shtëpinë tënde,
shalën time me pasqyrën tënde,
thikën time me kuvertën tënde.
Miku im, i gjakosur vij
që prej portit të Cabras.
Eh, djalosh sikur të mundja
këtë marrëveshje që tani e mbyllja.
por unë nuk jam më unë,
as shtëpia ime nuk është më e imja.
Miku im, dua të vdes
në shtratin tim me nder.
Nga tehu i thikës nëse mundet
në çërçafët e mëndafshtë.
A nuk e sheh plagën time
që prej gjoksit deri në fyt?
Po, treqind njolla të kuqe e shoh
se këtë këmishë të bardhë po e mbyt.
Ledia y Erida.
El
Romance sonambulo en espanol lo pueden leer
en esta pagina.
